Απόψε δεν με έπαιρνε ο ύπνος, μάλλον γιατί έτσι έπρεπε.
Έπρεπε να ανοίξω την τηλεόραση και να δω αυτή την ταινία "Beyond the Blackboard".
Μία ταινία που μου θύμισε τον στόχο μου, τις φιλοδοξίες και το όνειρο μου.
Καμιά φορά συζητάω με τους φίλους μου για το μέλλον. Φοιτητές όλοι, συζητάμε για το τι θα γίνουμε τελικά τώρα που μεγαλώσαμε. Αν συμπληρώσαμε σωστά το μηχανογραφικό, αν ήταν σωστή η επιλογή μας. Πως θα 'ναι η δουλειά μας, πόσο άγχος θα 'χει, αν θα μας αρέσει, πόσα λεφτά θα βγάζουμε.... μην μας κατηγορείτε, μεγαλώσαμε σε μία πλήρως υλιστική εποχή.
Αλλά ήρθε αυτή η ταινία και μου θύμισε πόσο σωστή ήταν η επιλογή μου.
Οι φίλοι μου συχνά λένε τα γνωστά για τους εκπαιδευτικούς : "Διακοπές Πάσχα, Χριστούγεννα, Καλοκαίρι και μάλιστα πληρωμένες. Εύκολη δουλειά, χωρίς ευθύνες και άγχος.. Σιγά δεν κάνετε και τίποτα" .
Κι όμως!!
Μεγάλωσα βλέποντας την μαμά μου (δασκάλα- όχι απλά εκπαιδευτικός) να ξενυχτά κόβοντας χαρτόνια δίνοντας τους σχήμα, να φτιάχνει ένα σωρό χειροτεχνίες, πίτες και γλυκά, αποκριάτικες στολές κι ό,τι άλλο βάζει ο νους σας, όχι για μένα και την αδερφή μου αλλά για τα άλλα της παιδιά, τα παιδιά στο σχολείο. Κουβαλούσε φωτοτυπίες και αράδιαζε πάνω τους σφραγίδες και αυτοκόλλητα. Το δωμάτιο μου, είναι δίπλα στην κουζίνα κι έτσι πάντα την έβλεπα εκεί στο μεγάλο τραπέζι, όταν μας είχε βάλει όλους για ύπνο, να ξενυχτά για την επόμενη μέρα.
Υποσυνείδητα ήξερα πως αυτό που κάνει είναι σπουδαίο! Πως δεν το κάνουν όλοι οι δάσκαλοι, μα μόνο εκείνοι που ξέρουν τον ρόλο τους. Γι αυτούς μιλάω σήμερα, για τους σωστούς, εκείνους που ξέρουν πως η δουλειά τους είναι λειτούργημα!
Μπορείς να τους καταλογίσεις ό,τι επιθυμείς, μα μην ξεχνάς πως είναι γονείς είτε έχουν παιδιά είτε δεν έχουν. Κι αν έχουν δυο δικά τους, κάθε χρόνο προστίθενται 20 με 25 επιπλέον. Παιδιά που βλέπουν κάθε πρωί, κι αν πεινούν πρέπει να τα ταΐσουν, αν κρυώνουν να τα ντύσουν, αν πονούν να τα γιάνουν, κι αν κινδυνεύουν να τα προστατέψουν.
Καμία φορά έχουν να αντιμετωπίσουν βαριές ευθύνες, μεγάλες δυσκολίες. Αλήθεια πως να πεις σ' έναν γονιό πως το παιδάκι του σου εκμυστηρεύτηκε κλαίγοντας ότι ο μπαμπάς του το δέρνει. Πως να αντιμετωπίσεις γονείς που κακομεταχειρίζονται τα παιδιά που αγαπάς και κάθε πρωί σου λένε "Καλημέρα κυρία!". Και πως να τ' αφήσεις να περάσει έτσι; Δεν το αφήνεις! Κι ας συγκρουστείς με Θεούς και δαίμονες. Πρέπει εσύ να τα προστατέψεις, εσύ να τους μάθεις το καλό και το κακό, πού κάνει να τα αγγίζουν και πού όχι, ποιός τους δίνει αγάπη και ποιός θέλει κάτι άλλο. Πρέπει να τους μάθεις και το πιο δύσκολο, να προστατεύουν μόνα τον εαυτό τους όταν εσύ λείπεις κι όταν η μαμά και ο μπαμπάς και δεν το κάνουν για 'κείνα.
Από τώρα με αγχώνει η σκέψη αυτή, πως μπορεί κάποιο παιδί να 'ρθεί με μελανιά το πρωί στο σχολείο...
Είναι ιερή η δουλειά σου, δάσκαλε!
Είχα την τύχη σε κάθε φάση της ζωής μου να 'χω δίπλα μου εκτός απ'την ολόδικη μου δασκάλα-μάνα, που με άφηνε να την θαυμάζω και να περηφανεύομαι κρυφά, άλλους δασκάλους που τους χρωστάω αυτή μου την απόφαση, την απόφαση να τους μοιάσω!!
Και τους χρωστάω ένα μεγάλο ευχαριστώ!
Κυρία Αναστασία, αγαπημένη μου, έβαλες τα θεμέλια! Σ' ευχαριστώ που μου γνώρισες τον Εμπειρίκο και τον Εγγονόπουλο, την μέλισσα-το θαύμα της φύσης, που μου έμαθες πως δεν πρέπει να γίνω καλύτερη από κανέναν, μα κάθε μέρα να γίνομαι καλύτερη απ' τον χθεσινό εαυτό μου.
Αγαπημένοι μου English Teachers... Μου γνωρίσατε τον Μικρό Πρίγκιπα, τον Φρανκενστάιν, Την Πεντάμορφη και το Τέρας, το Φάντασμα της Όπερας μέσα απ'τα δικά σας μάτια. Μου μάθατε πως γνώση είναι και τα παραμύθια κι όχι μόνο ο Αόριστος του 'do'! Πως σκοπός της μόρφωσης δεν είναι ένα Proficiency!
Κύριε Μιχελουδάκη, ανοίξατε μπροστά μου έναν κόσμο μαγικό, αυτόν του θεάτρου, σας το χρωστάω για μια ζωή!
Κυρ- Αντώνη και Γιασεμούλα, αγαπημένοι μου.... Σ' εσάς πια χρωστάω τα πάντα! Η συντροφιά σας ανεκτίμητες στιγμές αληθινής αγάπης! Μαθήματα ζωής και ανθρωπιάς! Η προσπάθειά σας μου έδωσε το εισιτήριο...
Ένα εισιτήριο που είναι πια στα χέρια μου να αξιοποιήσω και να σας μοιάσω! Σ΄ όλους εσάς!
Όσα χρήματα κι αν βγάζω, τώρα το θυμήθηκα, δεν με νοιάζει! Θα μου αρκούν τα χαμόγελα των μαθητών μου. To να με συναντήσουν κάποια μέρα μετά από χρόνια και να μου πουν "Θυμάμαι που μας λέγατε..." όπως εγώ θυμάμαι όλα όσα λέγατε!!
Ο δάσκαλος έχει δύναμη στα χέρια του αξεπέραστη! Tην δύναμη να αλλάξει τον κόσμο, κάνοντας τους μαθητές του Ανθρώπους με καλλιέργεια!
Αυτή ήταν η απόφαση μου!
Έπρεπε να ανοίξω την τηλεόραση και να δω αυτή την ταινία "Beyond the Blackboard".
Μία ταινία που μου θύμισε τον στόχο μου, τις φιλοδοξίες και το όνειρο μου.
Καμιά φορά συζητάω με τους φίλους μου για το μέλλον. Φοιτητές όλοι, συζητάμε για το τι θα γίνουμε τελικά τώρα που μεγαλώσαμε. Αν συμπληρώσαμε σωστά το μηχανογραφικό, αν ήταν σωστή η επιλογή μας. Πως θα 'ναι η δουλειά μας, πόσο άγχος θα 'χει, αν θα μας αρέσει, πόσα λεφτά θα βγάζουμε.... μην μας κατηγορείτε, μεγαλώσαμε σε μία πλήρως υλιστική εποχή.
Αλλά ήρθε αυτή η ταινία και μου θύμισε πόσο σωστή ήταν η επιλογή μου.
Οι φίλοι μου συχνά λένε τα γνωστά για τους εκπαιδευτικούς : "Διακοπές Πάσχα, Χριστούγεννα, Καλοκαίρι και μάλιστα πληρωμένες. Εύκολη δουλειά, χωρίς ευθύνες και άγχος.. Σιγά δεν κάνετε και τίποτα" .
Κι όμως!!
Μεγάλωσα βλέποντας την μαμά μου (δασκάλα- όχι απλά εκπαιδευτικός) να ξενυχτά κόβοντας χαρτόνια δίνοντας τους σχήμα, να φτιάχνει ένα σωρό χειροτεχνίες, πίτες και γλυκά, αποκριάτικες στολές κι ό,τι άλλο βάζει ο νους σας, όχι για μένα και την αδερφή μου αλλά για τα άλλα της παιδιά, τα παιδιά στο σχολείο. Κουβαλούσε φωτοτυπίες και αράδιαζε πάνω τους σφραγίδες και αυτοκόλλητα. Το δωμάτιο μου, είναι δίπλα στην κουζίνα κι έτσι πάντα την έβλεπα εκεί στο μεγάλο τραπέζι, όταν μας είχε βάλει όλους για ύπνο, να ξενυχτά για την επόμενη μέρα.
Υποσυνείδητα ήξερα πως αυτό που κάνει είναι σπουδαίο! Πως δεν το κάνουν όλοι οι δάσκαλοι, μα μόνο εκείνοι που ξέρουν τον ρόλο τους. Γι αυτούς μιλάω σήμερα, για τους σωστούς, εκείνους που ξέρουν πως η δουλειά τους είναι λειτούργημα!
Μπορείς να τους καταλογίσεις ό,τι επιθυμείς, μα μην ξεχνάς πως είναι γονείς είτε έχουν παιδιά είτε δεν έχουν. Κι αν έχουν δυο δικά τους, κάθε χρόνο προστίθενται 20 με 25 επιπλέον. Παιδιά που βλέπουν κάθε πρωί, κι αν πεινούν πρέπει να τα ταΐσουν, αν κρυώνουν να τα ντύσουν, αν πονούν να τα γιάνουν, κι αν κινδυνεύουν να τα προστατέψουν.
Καμία φορά έχουν να αντιμετωπίσουν βαριές ευθύνες, μεγάλες δυσκολίες. Αλήθεια πως να πεις σ' έναν γονιό πως το παιδάκι του σου εκμυστηρεύτηκε κλαίγοντας ότι ο μπαμπάς του το δέρνει. Πως να αντιμετωπίσεις γονείς που κακομεταχειρίζονται τα παιδιά που αγαπάς και κάθε πρωί σου λένε "Καλημέρα κυρία!". Και πως να τ' αφήσεις να περάσει έτσι; Δεν το αφήνεις! Κι ας συγκρουστείς με Θεούς και δαίμονες. Πρέπει εσύ να τα προστατέψεις, εσύ να τους μάθεις το καλό και το κακό, πού κάνει να τα αγγίζουν και πού όχι, ποιός τους δίνει αγάπη και ποιός θέλει κάτι άλλο. Πρέπει να τους μάθεις και το πιο δύσκολο, να προστατεύουν μόνα τον εαυτό τους όταν εσύ λείπεις κι όταν η μαμά και ο μπαμπάς και δεν το κάνουν για 'κείνα.
Από τώρα με αγχώνει η σκέψη αυτή, πως μπορεί κάποιο παιδί να 'ρθεί με μελανιά το πρωί στο σχολείο...
Είναι ιερή η δουλειά σου, δάσκαλε!
Είχα την τύχη σε κάθε φάση της ζωής μου να 'χω δίπλα μου εκτός απ'την ολόδικη μου δασκάλα-μάνα, που με άφηνε να την θαυμάζω και να περηφανεύομαι κρυφά, άλλους δασκάλους που τους χρωστάω αυτή μου την απόφαση, την απόφαση να τους μοιάσω!!
Και τους χρωστάω ένα μεγάλο ευχαριστώ!
Κυρία Αναστασία, αγαπημένη μου, έβαλες τα θεμέλια! Σ' ευχαριστώ που μου γνώρισες τον Εμπειρίκο και τον Εγγονόπουλο, την μέλισσα-το θαύμα της φύσης, που μου έμαθες πως δεν πρέπει να γίνω καλύτερη από κανέναν, μα κάθε μέρα να γίνομαι καλύτερη απ' τον χθεσινό εαυτό μου.
Αγαπημένοι μου English Teachers... Μου γνωρίσατε τον Μικρό Πρίγκιπα, τον Φρανκενστάιν, Την Πεντάμορφη και το Τέρας, το Φάντασμα της Όπερας μέσα απ'τα δικά σας μάτια. Μου μάθατε πως γνώση είναι και τα παραμύθια κι όχι μόνο ο Αόριστος του 'do'! Πως σκοπός της μόρφωσης δεν είναι ένα Proficiency!
Κύριε Μιχελουδάκη, ανοίξατε μπροστά μου έναν κόσμο μαγικό, αυτόν του θεάτρου, σας το χρωστάω για μια ζωή!
Κυρ- Αντώνη και Γιασεμούλα, αγαπημένοι μου.... Σ' εσάς πια χρωστάω τα πάντα! Η συντροφιά σας ανεκτίμητες στιγμές αληθινής αγάπης! Μαθήματα ζωής και ανθρωπιάς! Η προσπάθειά σας μου έδωσε το εισιτήριο...
Ένα εισιτήριο που είναι πια στα χέρια μου να αξιοποιήσω και να σας μοιάσω! Σ΄ όλους εσάς!
Όσα χρήματα κι αν βγάζω, τώρα το θυμήθηκα, δεν με νοιάζει! Θα μου αρκούν τα χαμόγελα των μαθητών μου. To να με συναντήσουν κάποια μέρα μετά από χρόνια και να μου πουν "Θυμάμαι που μας λέγατε..." όπως εγώ θυμάμαι όλα όσα λέγατε!!
Ο δάσκαλος έχει δύναμη στα χέρια του αξεπέραστη! Tην δύναμη να αλλάξει τον κόσμο, κάνοντας τους μαθητές του Ανθρώπους με καλλιέργεια!
Αυτή ήταν η απόφαση μου!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου