Beyond the Blackboard... (Πέρα απ' τον Μαυροπίνακα..)

Απόψε δεν με έπαιρνε ο ύπνος, μάλλον γιατί έτσι έπρεπε.
Έπρεπε να ανοίξω την τηλεόραση και να δω αυτή την ταινία "Beyond the Blackboard".
Μία ταινία που μου θύμισε τον στόχο μου, τις φιλοδοξίες και το όνειρο μου.

Καμιά φορά συζητάω με τους φίλους μου για το μέλλον. Φοιτητές όλοι, συζητάμε για το τι θα γίνουμε τελικά τώρα που μεγαλώσαμε. Αν συμπληρώσαμε σωστά το μηχανογραφικό, αν ήταν σωστή η επιλογή μας. Πως θα 'ναι η δουλειά μας, πόσο άγχος θα 'χει, αν θα μας αρέσει, πόσα λεφτά θα βγάζουμε.... μην μας κατηγορείτε, μεγαλώσαμε σε μία πλήρως υλιστική εποχή. 
Αλλά ήρθε αυτή η ταινία και μου θύμισε πόσο σωστή ήταν η επιλογή μου. 
Οι φίλοι μου συχνά λένε τα γνωστά για τους εκπαιδευτικούς : "Διακοπές Πάσχα, Χριστούγεννα, Καλοκαίρι και μάλιστα πληρωμένες. Εύκολη δουλειά, χωρίς ευθύνες και άγχος.. Σιγά δεν κάνετε και τίποτα" .

Κι όμως!! 

Μεγάλωσα βλέποντας την μαμά μου (δασκάλα- όχι απλά εκπαιδευτικός) να ξενυχτά κόβοντας χαρτόνια δίνοντας τους σχήμα, να φτιάχνει ένα σωρό χειροτεχνίες, πίτες και γλυκά, αποκριάτικες στολές κι ό,τι άλλο βάζει ο νους σας, όχι για μένα και την αδερφή μου αλλά για τα άλλα της παιδιά, τα παιδιά στο σχολείο. Κουβαλούσε φωτοτυπίες και αράδιαζε πάνω τους σφραγίδες και αυτοκόλλητα. Το δωμάτιο μου, είναι δίπλα στην κουζίνα κι έτσι πάντα την έβλεπα εκεί στο μεγάλο τραπέζι, όταν μας είχε βάλει όλους για ύπνο, να ξενυχτά για την επόμενη μέρα. 

Υποσυνείδητα ήξερα πως αυτό που κάνει είναι σπουδαίο! Πως δεν το κάνουν όλοι οι δάσκαλοι, μα μόνο εκείνοι που ξέρουν τον ρόλο τους. Γι αυτούς μιλάω σήμερα, για τους σωστούς, εκείνους που ξέρουν πως η δουλειά τους είναι λειτούργημα!  

Μπορείς να τους καταλογίσεις ό,τι επιθυμείς, μα μην ξεχνάς πως είναι γονείς είτε έχουν παιδιά είτε δεν έχουν. Κι αν έχουν δυο δικά τους, κάθε χρόνο προστίθενται 20 με 25 επιπλέον. Παιδιά που βλέπουν κάθε πρωί, κι αν πεινούν πρέπει να τα ταΐσουν, αν κρυώνουν να τα ντύσουν, αν πονούν να τα γιάνουν, κι αν κινδυνεύουν να τα προστατέψουν.

 Καμία φορά έχουν να αντιμετωπίσουν βαριές ευθύνες, μεγάλες δυσκολίες. Αλήθεια πως να πεις σ'  έναν γονιό πως το παιδάκι του σου εκμυστηρεύτηκε κλαίγοντας ότι ο μπαμπάς του το δέρνει. Πως να αντιμετωπίσεις γονείς που κακομεταχειρίζονται τα παιδιά που αγαπάς και κάθε πρωί σου λένε "Καλημέρα κυρία!". Και πως να τ' αφήσεις να περάσει έτσι; Δεν το αφήνεις! Κι ας συγκρουστείς με Θεούς και δαίμονες. Πρέπει εσύ να τα προστατέψεις, εσύ να τους μάθεις το καλό και το κακό, πού κάνει να τα αγγίζουν και πού όχι, ποιός τους δίνει αγάπη και ποιός θέλει κάτι άλλο. Πρέπει να τους μάθεις και το πιο δύσκολο, να προστατεύουν μόνα τον εαυτό τους όταν εσύ λείπεις κι όταν η μαμά και ο μπαμπάς και δεν το κάνουν για 'κείνα. 
Από τώρα με αγχώνει η σκέψη αυτή, πως μπορεί κάποιο παιδί να 'ρθεί με μελανιά το πρωί στο σχολείο...

Είναι ιερή η δουλειά σου, δάσκαλε!

Είχα την τύχη σε κάθε φάση της ζωής μου να 'χω δίπλα μου εκτός απ'την ολόδικη μου δασκάλα-μάνα, που με άφηνε να την θαυμάζω και να περηφανεύομαι κρυφά,  άλλους δασκάλους που τους χρωστάω αυτή μου την απόφαση, την απόφαση να τους μοιάσω!!
Και τους χρωστάω ένα μεγάλο ευχαριστώ!

Κυρία Αναστασία, αγαπημένη μου, έβαλες τα θεμέλια! Σ' ευχαριστώ που μου γνώρισες τον Εμπειρίκο και τον Εγγονόπουλο, την μέλισσα-το θαύμα της φύσης, που μου έμαθες πως δεν πρέπει να γίνω καλύτερη από κανέναν, μα κάθε μέρα να γίνομαι καλύτερη απ' τον χθεσινό εαυτό μου.

Αγαπημένοι μου English Teachers... Μου γνωρίσατε τον Μικρό Πρίγκιπα, τον Φρανκενστάιν, Την Πεντάμορφη και το Τέρας, το Φάντασμα της Όπερας μέσα απ'τα δικά σας μάτια. Μου μάθατε πως γνώση είναι και τα παραμύθια κι όχι μόνο ο Αόριστος του 'do'! Πως σκοπός της μόρφωσης δεν είναι ένα Proficiency! 

Κύριε Μιχελουδάκη, ανοίξατε μπροστά μου έναν κόσμο μαγικό, αυτόν του θεάτρου, σας το χρωστάω για μια ζωή!

Κυρ- Αντώνη και Γιασεμούλα, αγαπημένοι μου.... Σ' εσάς πια χρωστάω τα πάντα! Η συντροφιά σας ανεκτίμητες στιγμές αληθινής αγάπης! Μαθήματα ζωής και ανθρωπιάς! Η προσπάθειά σας μου έδωσε το εισιτήριο...

Ένα εισιτήριο που είναι πια στα χέρια μου να αξιοποιήσω και να σας μοιάσω! Σ΄ όλους εσάς!
 Όσα χρήματα κι αν βγάζω, τώρα το θυμήθηκα, δεν με νοιάζει! Θα μου αρκούν τα χαμόγελα των μαθητών μου. To να με συναντήσουν κάποια μέρα μετά από χρόνια και να μου πουν "Θυμάμαι που μας λέγατε..." όπως εγώ θυμάμαι όλα όσα λέγατε!!

 Ο δάσκαλος έχει δύναμη στα χέρια του αξεπέραστη!  Tην δύναμη να αλλάξει τον κόσμο, κάνοντας τους μαθητές του Ανθρώπους με καλλιέργεια! 

Αυτή ήταν η απόφαση μου!

Ποια Κρήτη?

  Άλλη μια φορά διαφωνώ με τον εαυτό μου!

Μου βγήκε αυθόρμητα, να προστατέψω τις ρίζες μου, να ευλογήσω τα γένια μας, να 'περηφανευτώ ακόμα και για τα στραβά του τόπου μας που συνεχώς καταδικάζω.

Γιατί όταν κάποιος άλλος κατηγορεί την Κρήτη, γίνομαι μάνα της και πρέπει να την υπερασπιστώ ό,τι κακό κι αν έκανε. Κι όταν μιλάω με κάποιο Κρητικό που δεν καταλαβαίνει τα στραβά μας, γίνομαι πατέρας της που πρέπει να την επιπλήξω για να βάλει μυαλό! 

  Στο site της σχολής μου κάποιος δημοσίευσε το παρακάτω link με ένα κείμενο για την Κρήτη. 

http://freeminds.gr/?p=7962

Το διάβασα μία στα γρήγορα , κατάλαβα ότι μας κατηγορεί και βάλθηκα να μας υπερασπιστώ. Παρέθεσα λοιπόν σε σχόλιο κάποιο

 απόσπασμα από τον Καζαντζάκη : 

"Η Κρήτη έχει αληθινά κάτι το πανάρχαιο, το άγιο, το πικραμένο και περήφανο, που έχουν οι χαροκαμένες μάνες που γέννησαν παλικάρια. Έχει τόσο πολύ πολεμήσει κι υποφέρει η γης ετούτη, έχει τόσο πολύ συνηθίσει το θάνατο, που τον ξεφοβήθηκε πια και μπορεί να γελάει και να παίζει μαζί του."  

    Και τώρα αναρωτιέμαι γιατί; Γιατί σπεύδω να δικαιολόγησω τα αδικαιολόγητα; Εφόσον συμφωνώ απόλυτα με το κείμενο αυτό; 

Γιατί στενοχωριέμαι όταν συμφωνώ με κάποιον που μιλάει άσχημα για την Κρήτη... Πραγματικά στενοχωριέμαι... 

   Δεν θέλω να αναλύσω παραπάνω τα όσα γράφονται στο άρθρο για τις κακές ή καλύτερα θανατηφόρες συνήθειες των Κρητικών, στενοχωριέμαι! Στενοχωριέμαι περισσότερο που είναι τόσο αλήθεια το γεγονός ότι νέα παιδιά θεωρούν αντριά και λεβεντιά την οπλοχρησία και το πιοτό!!! Το βλέπω γύρω μου... Το φοβάμαι... Το τρέμω...  

  Χάσαμε τον δρόμο παλικάρια! Δεν είναι αυτή η Κρήτη του Καζαντζάκη, ούτε η δική μου η Κρήτη.... Το όνομά της σημαίνει κραταιή, αυτή που είναι κράτος. Κραταιή σημαίνει ισχυρή, δυνατή.    Κάπου μπερδευτήκαμε και χάσαμε την έννοια της λέξης ισχυρός και δυνατός. Δυνατός, γίνεται και ο πιο δειλός του κόσμου αν κρατάει κουμπούρι!  Ο Καζαντζάκης μίλησε για μια περηφάνια ανώτερη, για μια ψυχή ελεύθερη που δεν αντέχει την υποταγή γιατί ξέρει την αξία της ζωής. Ο Καζαντάκης ήταν περήφανος για τους Κρητικούς που με αυταπάρνηση ξεγέλασαν τον θάνατο και "έφαγαν" με γυμνά χέρια όσους Γερμανούς μπορούσαν. 

   ΟΧΙ, σίγουρα δεν θα χαιρόταν με την εικόνα μας σήμερα. Όχι δεν θα υπερηφανευόταν που σήμερα οι Κρητικοί σκοτώνουν, έχοντας κατεβάσει τρία μπουκάλια haig για μια κουβέντα παραπάνω ή παίζοντας "μπαλωθιές" για να δείξουν την χαρά τους.
Όχι, θα ντρεπόταν για εκείνους τους βοσκούς που σκότωσαν στο ξύλο κάποιον, γιατί είχε κλείσει τον δρόμο. 
  Σε καιρούς πολέμου η ανθρώπινη ζωή χάνει την αξία της. Από την μία πλευρά, κάποιοι πιστεύουν πως στον βωμό των ιμπεριαλιστικών τους διαθέσεων όσα κορμιά κι αν χαθούν είναι άψυχα και δεν έχουν αξία. Απ' την άλλη πλευρά, ο κατακτημένος θυσιάζει την ζωή του για την ελευθερία... την βασανισμένη αυτή ιδέα...
  Απ' αυτή την πλευρά ήταν κάποτε κι οι Κρητικοί, όπως κι όλοι οι Έλληνες!  Όχι όμως γιατί πίστευαν πως η ζωή δεν έχει αξία αλλά γιατί πίστευαν πως κάτι άλλο, ανώτερο, συλλογικότερο αξίζει περισσότερο. Ο Κρητικός χαιρόταν! Χαιρόταν γιατί αν έχανε την ζωή του θα την έχανε για ένα ιδεώδες, για κάτι ιερό, στο οποίο πίστευε!

   Σήμερα χάθηκε κάθε αξία! Έχουμε ανοίξει πόλεμο μεταξύ μας.
Πολεμάμε τον εαυτό μας. Πολεμάτε εμάς, τους υπόλοιπους που φοβόμαστε να πλησιάσουμε σε κάποια χωριά γιατί ξέρουμε τα ηλίθια έθιμα σας...
  Δεν είστε εσείς Κρητικοί, δεν είστε ισχυροί,δεν είστε ελεύθερες ψυχές κι αντάρτικα πνεύματα. Δεν είστε λεβέντες. Δεν είστε άξιοι συνεχιστές του Καζαντζάκη, ούτε άξιοι να λογιέστε Κρητικοί. Δεν είστε άντρες εσείς, επειδή κατεβάζετε τόνους αλκοόλ και στο ντουλαπάκι έχετε πιστόλι. 

    Εσείς με κάνατε να ντρέπομαι, εσείς να πω ψέματα, να υπερασπιστώ κάτι που φοβάμαι, να υπερασπιστώ φονιάδες και να αψηφίσω τις μανάδες που κλαίνε τα παιδιά τους

ΒΑΠΤΙΣΜΑ!

    Βάπτισα το blog μου "Με τα μάτια κλειστά" γιατί νομίζω πως αυτή η φράση με χαρακτηρίζει. Την αλήθεια μου την βρίσκω όταν κλείνω τα μάτια, όταν άλλα μάτια μ' οδηγούν.
   Επίσης, πιστεύω πως είναι αυτό που λείπει από την κοινωνία μας. Έχουμε ανοίξει πολύ τα μάτια και το μόνο που ζητάμε είναι να τα χορτάσουμε.. Μα αυτά τα άτιμα δεν χορταίνουν με τίποτα. 
Η προπαγάνδα του "φαίνεσθαι" εν αντιθέσει με το "είναι" υπήρξε αγαπημένο θέμα φιλοσόφων και κοινωνιολόγων από την εποχή της γέννησης του οργανωμένου καπιταλισμού. 
Όχι δεν θέλω να κάνω την δουλειά τους, ούτε να γίνω βαρετή, ούτε να σηκώσω σε κανέναν το δάκτυλο.. Όμως νομίζω πως ξεχάσαμε την ουσία.. 
Τι είναι αυτό που μετράει; Τι κάνει μια εικόνα ξεχωριστή; 

Κλείσε τα μάτια...  

Νιώσε... Αυτό μετράει.. Τι ένιωσες; Χαρά, θαυμασμό, επιθυμία, έρωτα, λύπη, ζήλια, μίσος;

Κράτα ό,τι σε γεμίζει.. Κράτα εικόνες που αγγίζουν την ψυχή σου.. Εικόνες που σου προκαλούν όμορφα συναισθήματα, αγνά, ατόφια. Ονειρέψου... Εκείνες τις εικόνες που σε έκαναν καλύτερο, πλάσε νέες με την παιχνιδιάρα φαντασία σου... Εκεί θα βρεις την ουσία, κι ύστερα καν' το αλήθεια!! 

"Είναι τα βλέφαρα μου διάφανες αυλαίες. Όταν τα ανοίγω βλέπω εμπρός μου ό,τι κι αν τύχει. Όταν τα κλείνω βλέπω εμπρός μου ό,τι ποθώ." 

Ανδρέας Εμπειρίκος, Ενδοχώρα

  Tώρα που το χαρτί και το στυλό 'χάσαν την δύναμη τους και αντικαταστάθηκαν από κουμπιά και μια φωτεινή οθόνη, αλλάζουν και οι σκέψεις "χρονοντούλαπο"...   Πρόσφατα, έπεσα θύμα ληστείας. Φυσικά, μου έκλεψαν το laptop και όλοι με ρωτούσαν τι σοκ θα έπαθα χάνοντας τις φωτογραφίες που είχα αποθηκευμένες σε αυτό. Το μεγαλύτερο σοκ όμως ήταν για τα αρχεία Word που έχασα.. Γιατί εκεί βρίσκονταν βιώματα, συναισθήματα, στιγμές παγιδευμένες, που προτίμησα να τις ασφαλίσω με κωδικούς, αντί να τις κρύψω όπως έκανα άλλοτε σε κάποιο συρτάρι μες σε κάποιο κουτί, εγγεγραμμένες σε φύλα χαρτιού..  Μεγάλο σοκ... Χάνεις ένα κομμάτι του εαυτού σου.. Καλό χειμώνα!