Ποια Κρήτη?

  Άλλη μια φορά διαφωνώ με τον εαυτό μου!

Μου βγήκε αυθόρμητα, να προστατέψω τις ρίζες μου, να ευλογήσω τα γένια μας, να 'περηφανευτώ ακόμα και για τα στραβά του τόπου μας που συνεχώς καταδικάζω.

Γιατί όταν κάποιος άλλος κατηγορεί την Κρήτη, γίνομαι μάνα της και πρέπει να την υπερασπιστώ ό,τι κακό κι αν έκανε. Κι όταν μιλάω με κάποιο Κρητικό που δεν καταλαβαίνει τα στραβά μας, γίνομαι πατέρας της που πρέπει να την επιπλήξω για να βάλει μυαλό! 

  Στο site της σχολής μου κάποιος δημοσίευσε το παρακάτω link με ένα κείμενο για την Κρήτη. 

http://freeminds.gr/?p=7962

Το διάβασα μία στα γρήγορα , κατάλαβα ότι μας κατηγορεί και βάλθηκα να μας υπερασπιστώ. Παρέθεσα λοιπόν σε σχόλιο κάποιο

 απόσπασμα από τον Καζαντζάκη : 

"Η Κρήτη έχει αληθινά κάτι το πανάρχαιο, το άγιο, το πικραμένο και περήφανο, που έχουν οι χαροκαμένες μάνες που γέννησαν παλικάρια. Έχει τόσο πολύ πολεμήσει κι υποφέρει η γης ετούτη, έχει τόσο πολύ συνηθίσει το θάνατο, που τον ξεφοβήθηκε πια και μπορεί να γελάει και να παίζει μαζί του."  

    Και τώρα αναρωτιέμαι γιατί; Γιατί σπεύδω να δικαιολόγησω τα αδικαιολόγητα; Εφόσον συμφωνώ απόλυτα με το κείμενο αυτό; 

Γιατί στενοχωριέμαι όταν συμφωνώ με κάποιον που μιλάει άσχημα για την Κρήτη... Πραγματικά στενοχωριέμαι... 

   Δεν θέλω να αναλύσω παραπάνω τα όσα γράφονται στο άρθρο για τις κακές ή καλύτερα θανατηφόρες συνήθειες των Κρητικών, στενοχωριέμαι! Στενοχωριέμαι περισσότερο που είναι τόσο αλήθεια το γεγονός ότι νέα παιδιά θεωρούν αντριά και λεβεντιά την οπλοχρησία και το πιοτό!!! Το βλέπω γύρω μου... Το φοβάμαι... Το τρέμω...  

  Χάσαμε τον δρόμο παλικάρια! Δεν είναι αυτή η Κρήτη του Καζαντζάκη, ούτε η δική μου η Κρήτη.... Το όνομά της σημαίνει κραταιή, αυτή που είναι κράτος. Κραταιή σημαίνει ισχυρή, δυνατή.    Κάπου μπερδευτήκαμε και χάσαμε την έννοια της λέξης ισχυρός και δυνατός. Δυνατός, γίνεται και ο πιο δειλός του κόσμου αν κρατάει κουμπούρι!  Ο Καζαντζάκης μίλησε για μια περηφάνια ανώτερη, για μια ψυχή ελεύθερη που δεν αντέχει την υποταγή γιατί ξέρει την αξία της ζωής. Ο Καζαντάκης ήταν περήφανος για τους Κρητικούς που με αυταπάρνηση ξεγέλασαν τον θάνατο και "έφαγαν" με γυμνά χέρια όσους Γερμανούς μπορούσαν. 

   ΟΧΙ, σίγουρα δεν θα χαιρόταν με την εικόνα μας σήμερα. Όχι δεν θα υπερηφανευόταν που σήμερα οι Κρητικοί σκοτώνουν, έχοντας κατεβάσει τρία μπουκάλια haig για μια κουβέντα παραπάνω ή παίζοντας "μπαλωθιές" για να δείξουν την χαρά τους.
Όχι, θα ντρεπόταν για εκείνους τους βοσκούς που σκότωσαν στο ξύλο κάποιον, γιατί είχε κλείσει τον δρόμο. 
  Σε καιρούς πολέμου η ανθρώπινη ζωή χάνει την αξία της. Από την μία πλευρά, κάποιοι πιστεύουν πως στον βωμό των ιμπεριαλιστικών τους διαθέσεων όσα κορμιά κι αν χαθούν είναι άψυχα και δεν έχουν αξία. Απ' την άλλη πλευρά, ο κατακτημένος θυσιάζει την ζωή του για την ελευθερία... την βασανισμένη αυτή ιδέα...
  Απ' αυτή την πλευρά ήταν κάποτε κι οι Κρητικοί, όπως κι όλοι οι Έλληνες!  Όχι όμως γιατί πίστευαν πως η ζωή δεν έχει αξία αλλά γιατί πίστευαν πως κάτι άλλο, ανώτερο, συλλογικότερο αξίζει περισσότερο. Ο Κρητικός χαιρόταν! Χαιρόταν γιατί αν έχανε την ζωή του θα την έχανε για ένα ιδεώδες, για κάτι ιερό, στο οποίο πίστευε!

   Σήμερα χάθηκε κάθε αξία! Έχουμε ανοίξει πόλεμο μεταξύ μας.
Πολεμάμε τον εαυτό μας. Πολεμάτε εμάς, τους υπόλοιπους που φοβόμαστε να πλησιάσουμε σε κάποια χωριά γιατί ξέρουμε τα ηλίθια έθιμα σας...
  Δεν είστε εσείς Κρητικοί, δεν είστε ισχυροί,δεν είστε ελεύθερες ψυχές κι αντάρτικα πνεύματα. Δεν είστε λεβέντες. Δεν είστε άξιοι συνεχιστές του Καζαντζάκη, ούτε άξιοι να λογιέστε Κρητικοί. Δεν είστε άντρες εσείς, επειδή κατεβάζετε τόνους αλκοόλ και στο ντουλαπάκι έχετε πιστόλι. 

    Εσείς με κάνατε να ντρέπομαι, εσείς να πω ψέματα, να υπερασπιστώ κάτι που φοβάμαι, να υπερασπιστώ φονιάδες και να αψηφίσω τις μανάδες που κλαίνε τα παιδιά τους